අසනි වැස්සක් වැහැපුදෙන්...

ඇසට ඇස හමු
නොවෙන ලෝකෙක
හිතක් තනියම මැරුණදෙන්...

අහස ගොරවන විදුලි කොටවන
අසනි වැස්සක් වැහැපුදෙන්...
නුඹේ ළඟ ඇති මගෙ හිතත්
අසනි වැස්සට හේදියන්...
සේදී සේදී වැහි දියට හිත
මරුන හිත පණ ඇදපුදෙන්....

වැඩිමල් ප්‍රේමය

මගදි නැවතෙන ගැටෙන
හරිම කලබල සැලෙන
හිතක් නැවතිලා
ටිකක් නුපුරුදු තැනක...


නොසිතාම දෙවරක්
ගැලවුණු හිතත් සතුටත්
අරගෙන දෑතකින්
යන්න ඔසවද්දි පයක්
කළා හිත තරවටුවක්
අරගෙන පය යලිත්
කන් දුන්නා හිතට පොඩ්ඩක්
ඒක වැඩිමල් හිතක්...
(අන්තර්ජාලයේ කතාවක් ඇසුරිනි)

දකින්නැති කව්රුවත්

ලියන කාලයේ මං
පෙම් පුවත, ප්‍රේමයේ පන්හිඳෙන්
ඉරගලත් පරව ගිය හවස්වල
ඇස් වලින් හිත් වලින්
ජීවිතේ සිරකරන්
සුසුම් උණුසුම් වෙන්න ඇති
නොදැක්කට කව්රුවත්
අහක යන උඩු සුළඟ
හිතට බර වැඩි නිසා
මං තාම තනියම අතරමං...

බලාපන් මගේ හිත

වලාකුළු සිපගන්න 
උස් කඳු මුදුන් ඇත 
නොසෙල්වී අව් වැසිද 
ඉවසනා අපූරුව 
බලාපන් මගේ හිත,
අයුරු ඉවසන 
වෙනස්වන හැමදේම 
නොවෙනස්වු නියාවට...

හඬගා කියමි මම

උන්මාද අහසට 

හඬගා කියමි මම 

නුඹ ඔහොම 

ලස්සන තාලෙට 

වෙන තරමටම ප්‍රේමණීය 

තනිවෙලා මගේ හිත 

ගොන්නක විඳවන 

සිතුවිලි මතක... 

ඉඳින් කියන් මට 

කෙතරම් අසාධාරණද 

නුඹ...?

එකම එක මොහොතකට

මම එදා නුඹ එනකං...
තනියම බලාගෙන හිටි
තැන්වල...
බස් නැවතුම්වල
අදත් දකිනවා මම
පෙම්වතුන්...
එනතුරු බලං
මම වගේ
ඉවසිල්ලක් නැතුවම
දැකගන්න
එකම එක මොහොතකට
පතමි මං
එක්වෙන්න
නොවී විඳවන්න..

විඳගන්න එනවා මං

මුමුණමින් හිතපුරා හෙමි හෙමින්..

නුඹ ලියූ ගී තනුව ඇසිල්ලෙන්..

දැනුනු නුඹෙ ආදරේ මේ තරම්..

විඳගන්න එනවා මං මොහොතකින්..

නොමැකෙනා මතකයෙන්..

ලියැවෙනා ගී පද වැලෙන්..

විඳිමි මං නුඹෙ ආදරේ..

මහමෙරක් තරමටම හද පෙතෙන්..

නුඹ ලියූ තනුව තුරුලට අරන්..

ගොතමි කතාවක් අපේ..

විඳගන්න මේ මිහිර හැමදාම..

ඉපදෙනා මතු භවයකත්..

හිනාවෙන පිණි බිංඳු

හිනාවෙන පිණි බිංඳු

නොහිතාම යලි වරක්

කොඳුරන්න සවනගට

හිරු යලිත් එයි නේද

වසන්තය අරගෙනම...

වත්තෙ මායිම කොනක

දාස්පෙති ගාලකට

ලංව හැදුනට මොකද

සුදුම සුදු උඩවැඩියා

නුඹ හරිම හැඩකාර..

රංචු වෙන සමනලුද

නොනැවතී එක තැනක

දාස්පෙති දැක දැකම

නවතින්න පෙම් බඳියි

උඩවැඩියා අහලින්ම...

ලියා ඇති සත්තමයි

බිදී විසුරුණු
තවත් රිදුමක
හීනි අගිස්සක
ලියා ඇති ආදරේ
සත්තමයි
ඇස් ගැටෙන ගැටෙන
හැම තැනක
නවතින එක නෙමෙයි
පපුව මැද රිදෙන එක
විතරක්ම වෙයි දවසක
කියලා ... 

ලියා ඇති විරහව බිඳක්..

අහස හඬවන වැස්සකත්..

පොළොව රත්කළ අව්වකත්..

අහිමි කළ පෙම් හදවතත්.. 

කියයි ලොව ඇති ඉරණමක්.. 

හදේ ඇවිලෙන මතකයත්.. 

යලි නොඑන තනි ප්‍රේමයත්.. 

චණ්ඩ ගංදිය රළකවත්.. 

නොමැති අමුතුම තාලයක්.. 

හදේ අයිනක කොනකවත්.. 

යලි උනන රළු පෙමකවත්.. 

ගතම සනහන සුළඟකත්.. 

ගලන බව පවසයි සිතක්... 

රැයට සසිලන සඳකවත්.. 

සැලෙන රුක්ගොමු පතකවත‍්.. 

රිදෙන පාවෙන පැතුමකත්.. 

ලියා ඇති විරහව බිඳක්..

ධනුවාගේ මිනි #16

නොහිතාම ඇවිත්

නතර වෙන...

නොදැනීම දැනී

තනි කරන...
රහසේම හදේ
පද ලියන...

වේදනාවකි ආදරය

දවන හද...

ධනුවාගේ මිනි #15

වැහි බිඳුවලට

හෙමින් සේදෙන

වතුසුද්ද මලක්

වුනා නම්

මගෙ හිතත්...

සෝදනවා මම

නුඹෙ මතක

එකක් ගානෙම...

ධනුවාගේ මිනි #14

සසර පුරුද්දකට මට නුඹව

හමුවෙන්න ඇති මෙහෙම

හිමි නැතත් නුඹව මට

කරගන්න මගෙ විතරක්ම

ලැබීමම වෙන්න ඇති

හමුවෙලා වෙන්වෙන්න

හිත කොනක කදුළු කැටි

වෙරදරයි සනසන්න

සැනසුමක් මොටද තව

බිම වැටුණු හදවතට.. 

තාම වෙනසක් නැතිව..

තාම වෙනසක් නැතිව

ගුරුපාර තියනවා

වතුසුද්ද මල් යාය

තවම මල් මවනවා

නුඹ මගේ නොවන බව

හැම විටම දැනෙනවා

නෙතට කඳුලක් ගෙනෙන

රිදුම යලි උනනවා

මම තනිව ගුරුපාරෙ

කොනක තනි රකිනවා

වෙන හිතක් නොලබන්න

නුඹෙ පැතුම දැනෙනවා

පැතූ නුඹ දුර ගිහින්

මම තවම තැවෙනවා

හීනයක් නම් මෙලහකට

හීනයක් වගෙයි තාමත්

අපි අපේ නොවන බව...

පෙම් බැඳුනු හිනාව

තාමත් නුඹෙයි

හිත මුමුණනවා අදටත්...

නැගිටපන් නින්දෙන්

බිඳුනු හද කෙලවරේ

එක් තැනක හෙමින්

කොඳුරයි ඕනවට එපාවට...

හීනයක් නම් මෙලහකට

අවදි කරවලා මම නුඹව...

නුඹ දවාගිය...

වෙලාවට වැහි අඳුර ගලන 

තුරුල් වෙලා ඉස්සර 

හිටි ඒ ඇසිල්ල

වුනා මට කල්පයක්

හතිවැටිලා අතරමංවෙන්න

නුඹේ හිත ගාවම...

තාමත් නුඹෙ සුවඳ

හැම මොහොතකම

හිත පුරා ගලනබව

දන්නවද... නුඹ දන්නෙවත්

නැතිව ඇති මේ හිත

මහ හුඟක් පෙම් බඳින බව

නුඹ දවාගිය අඳුරු කුටියක

තනිව හිඳ...

අහලකටවත් නොඑන්නම...

හිත නැවතිලා

කම්මැලිකම ගාවම

කොඳුරන්නෙ

මේක නේද නිදහස...

රිදෙන්නෙ නෑ නේද

කලින් වගේ...

හිතට බර වැඩි

පාළු කාරණා

දැන් හිත

අහලකටවත්

නොඑන්නම

අගුළු දැම්මා

මං සදහටම..

අරගෙන සදහටම..

නොදැනීම අහම්බෙන්
ඇවිත් රැගෙන ආදරය
කාලයක් පුරාවට
එකතුකර මතක පොත..
අවසනදි ගියා නුඹ
රැගෙන ආ ආදරය
අරගෙන සදහටම..
ඉතිරි කර පිටු ගොඩක්
පෙරලන්නට අපහසු..
තිබුනෙ නුඹට
යන්නට කලියෙන්ම..
නොලියා තවත් පිටු
මතක පොත පිරෙන්නට..

ධනුවාගේ මිනි #13

සිදාදියෙ එහා කොන
නිතර මුණගැහුණු ඒ
අපෙ පාළු පටුමගේ
ගෙවු ඒ සොඳුරු දින
තවම හරි ලස්සනයි..
ඒ හෙලූ පෙම් සුසුම්
අදත් යලි හමුවෙලා
මේ විසල් අහස යට
මුමුණනවා ඇති එදා
දෙඩූ පෙම් රස වදන්..

පැමිණි ගිම්හානයට

අමතකව දමාගිය 

වසන්තය යලි එන තෙක් 

බලා සිටි කාලයට 

නොතබාම තිතක් 

තබමි කොමාවක් 

පැමිණි ගිම්හානයට 

පෙම් බඳිනු කැමතිව..

දන්නවද? හීනයක් ඒක

පාට තවරපු හිත පුරාම..

දින ගණන් පැය ගානට

පැයගණන් තත්පර ගානට

ගෙවෙනවා දැනුනෙවත් නැති

කඩන් වැටුණු 

හීන මාලිගාවක 

අයිනෙ බිත්තියකට

හේත්තු වෙලා මැවුණු

ආදරණීයම හීනයක් ඒක..