ආතුර වුවන් අතර අනාතුරයකුව

තනි නොවුණු තරුවක් 

නැත අහසේ දකින්නට 

එලිය දෙන විට එකට 

එයයි දිදුලන රහස 

අහසක...

දුකක් නැත 

මන්ද 

හිතවත්කම්, සිනාවන්  

හදවතින්ම නිසා,

නොකර 

වෛරයෙන් ...

නුඹේ ඔය හිතවත්කම

අළු වලින් වැසුණු 

ගිනි පෙනෙල්ලක
දැවටුණු,  

වෛරයක් බව 

දැනෙන්නට 

ගතවුනේ 

නිමේෂයකි ...

මිනිසුන් නොමිනිසුන්
අතර 

හඳුනමි ආදරය
පෙරටත් වඩා 

හොඳින් දැන්...

තුති පුදමි 

දුන් හැම දෙයට 

මන්ද 

වෛර නොකරන නිසා

මිනිසුන්ට ...

සතුට මට,

ආතුර වුවන් 

අතර

අනාතුරයකුව 

සිටීමය ...

තවත් එක් නිමේෂයක..

තත්පර, මිනිත්තු 

පැය, දින වලින් ගැනී 

සති මාස ගෙවී යයි 

නොදැනීම හිතට 

ජීවිතය මැදින් 

නොකියාම හොරෙන්

තවත් එක් නිමේෂයක 

සිත අතරමංව 

හැරෙනු බෑ යලි 

යා යුතුය මග 

දිනන්නට ලොව 

ජීවිත කඩුල්ලෙන් 

පෙනෙන ලොව නොව 

ඇත සැඟව තව 

නොදුටු පැති අප 

ඇසට හසුවන මායිමේ නැති 

සොයා යා යුතුම අපි 

නමුදු කාලය හරස් වෙයි 

මට මෙන්ම නුඹටද 

වෙනසක් නොකරම
නුඹටවත් මටවත්  

සීමා කරයි ජීවිතය 

තව ටිකයි අවසනට
මේ ගෙවන නිමේෂය

සිතෙද්දීත් දුකයි 

තැවෙයි සිත වැලපෙමින් 

සිත යටින්
නිමාවන ඇසිල්ලේදී 

පෙන්වා ලෝකයට 

මුවේ රැඳී සිනා කැන්... 

පිරිත 2015

දිග කොට මැන මැන 

කපපු ඉරපු ලී 

තට්ටු හතරක් උස්සන් 

නැගපු බැහැපු 

ලී වලට පණ දෙන්න 

ඇණ ගහපු ගලවපු 

තිර රෙදි ඇදපු 

සති දෙක තුන එක දිගට 

කැම්පස් එකට සෙට් වෙලා 

හීන දැකපු අපේ පිරිත ...

 උපරිමෙන් කරන්න  

නොකරපු දෙයක් 

නැතිතරන් කියලා හිතෙද්දි 

කරපු දේවල් රූප පෙළක් වගේ 

මැවෙනවා ඇස් ඉස්සහරහම..

අඩුපාඩු ගෙන්න කඩේ දුවපු

සල්ලි මදිපාඩු වහන්න 

පැය ගණන් පාරවල් වල 

පෑන් විකුනපු 

දවල්ට කන්න හවසට ගියපු 

කාලයක් තිබ්බා අපිටත් ...

හිතාගන්න බැරි තරම් 

සුපිරියට අපේ ඇස් ඉස්සරහම 

සිත්තම් වෙද්දී 

හිත නටපු හැටි මතකයි දැනුත් 

බවනේ තියන් රිජිෆෝම් කපපු 

කැටයම් නෙලපු සායම් ගාපු

හැමෝටම මග කියන තොරණ 

රජෙක් වගේ නැගිටිද්දී 

කැටයම් දිලිහෙද්දී 

සතුටුයි හදවතින්ම ..

මග දිගට ලයිට්වැල් 

දිලිහෙද්දී මැදියමට  

දැල්වුණු  පහන් වල

තෙල් නොහිඳුනාද මන්දා 

පිරිත අහවර වෙනකන්ම..

ඇස යොමන යොමන 

සිව් දෙසම  දිදුලන 

පාරාදීසයකි අද ..

අඩුපාඩු නොවෙන්නට

එකා මෙන් වෙහෙස උණු 

කාලයේ අවසනදි 

කඳුළු ඇස් තෙමනු ඇත 

අපිටත් නොදනිම..

පඩි පෙළ දිගට කැටයමට 

එළිය දෙන පහන් දැල්වුණු

සිරිය වඩවන්න  

නෙලුම් මල් පිපුණු 

පුන්කලස් දොරටු ළඟ ..

වලාකුළු බැමි ලඟින් 

කරඬුවේ මණ්ඩපයට ..

පිය නගද්දී හෙමිහිට 

තුන් දොහක් නිදි වරන් 

ගත්තු මහන්සිය 

මල්පල ගනිද්දී 

දිලිහෙමින් රැස් නැගුණු 

මණ්ඩපයයි 

අපේ හද නවාතැන ..

-UCSC අපි-

  

මවාපාන්නේ නැති අපි

දිලිසුනත් අව්වට හොඳට
පිත්තල නෑ වෙන්නේ රත්තරන්
හැබැයි පෙන්නේ පිටට
වගේමයි රත්තරන්
ඉතින් ඔහොම හිතන්
දිගටම යද්දී ...
තව මොනවා නොහිතෙයිද
මන්දා ඉතින් ....

කොලු කමට නිකමට වගේ
වැවුවට දිගට රැවුල කොන්ඩේ
අපිත් ඉගෙන ගන්න එවුන්
අනිත් උන් වගේම ...
වෙනස ...
ඔය කොන්ඩේ රැවුල
විතරයි අපිට නම් ....
පෙනුමෙන් මනින්න බැරි
මිනිස්සු හිටියේ ඉස්සරද ??
අද නැද්ද ??

ඔච්චරටම හණමිටි
පොදි බැඳන් කරේ ..
රස්තියාදුකාරයෝ උන්
කියලා කිව්වත් ...
ආතල් එකට රවුමක් දෙකක්
ඇවිද්දට සෙට් එක එක්ක ...
සද්දෙට සින්දුවක් කිව්වට
පොරවගන්නේ නැතුව
බැටළු හම් ....
මවාපාන්නේ නැති අපි
රැවුල කොන්ඩේ
වැවුවත් නැතත්
වෙනසක් නෑ බන් ....

නුඹ මැවූ සිරියාව, සැණකෙළියක්ම විය ...

වසත් කල හැඩ කෙරුව
සේද යහනා මැවූ
මිහිකතට පැහැය දුන්
සිරිය නුඹම විය
සරසවියට...

ලා රෝස මල් ඉහිණු
පෙම් කතා නෙත් හරුණු
සිතට සෙවණක් ගෙනා
මදනලක්ම විය අපට...

ගුම් නදින් සැනහෙනා
වා තාලය නුඹ නොමැති
අඩුව කෙලෙසක නම්
පුරවන්නද ..

ආදරණීය රොබරෝසිය,
නුඹ මැවූ සිරියාව
සැණකෙළියක්ම විය
පෙම් සිහින මවන්නට
සුවඳ සොයනා පෙමට...

පින්තූරය මුහුණුපොතෙනි.

සරසවි බිම..

විහිළුවෙන් සිනහවෙන් 

ගෙවූ ඒ ජීවිතය

තවත් මට අයිති නැත 

මුවග සිනහවක් 

නැතිව හිත් ගල් ගැසුණු 

කියන දේ කරන්නට 

පමණක්ම වෙන් කෙරුණු 

මා වැනිම බොහො දෙනෙක් 

මේ බිමේ සිටිනු ඇත 

සතුටක්ද දුකක්ද කියා 

නොදැනුනද මා සිතට 

නිතිපතා පිය නගමි 

මගේ සරසවි බිමට

අද මෙලෙස හිඳින්නට 

සිදු වුවත් අප සැමට  

හීන මැව් බකට් එක 

ලැබෙන දින නොදනිතත් 

බලා සිටිමි ලැබෙන තුරු...