අසනි වැස්සක් වැහැපුදෙන්...

ඇසට ඇස හමු
නොවෙන ලෝකෙක
හිතක් තනියම මැරුණදෙන්...

අහස ගොරවන විදුලි කොටවන
අසනි වැස්සක් වැහැපුදෙන්...
නුඹේ ළඟ ඇති මගෙ හිතත්
අසනි වැස්සට හේදියන්...
සේදී සේදී වැහි දියට හිත
මරුන හිත පණ ඇදපුදෙන්....

හඬගා කියමි මම

උන්මාද අහසට 

හඬගා කියමි මම 

නුඹ ඔහොම 

ලස්සන තාලෙට 

වෙන තරමටම ප්‍රේමණීය 

තනිවෙලා මගේ හිත 

ගොන්නක විඳවන 

සිතුවිලි මතක... 

ඉඳින් කියන් මට 

කෙතරම් අසාධාරණද 

නුඹ...?

එකම එක මොහොතකට

මම එදා නුඹ එනකං...
තනියම බලාගෙන හිටි
තැන්වල...
බස් නැවතුම්වල
අදත් දකිනවා මම
පෙම්වතුන්...
එනතුරු බලං
මම වගේ
ඉවසිල්ලක් නැතුවම
දැකගන්න
එකම එක මොහොතකට
පතමි මං
එක්වෙන්න
නොවී විඳවන්න..

ලියා ඇති සත්තමයි

බිදී විසුරුණු
තවත් රිදුමක
හීනි අගිස්සක
ලියා ඇති ආදරේ
සත්තමයි
ඇස් ගැටෙන ගැටෙන
හැම තැනක
නවතින එක නෙමෙයි
පපුව මැද රිදෙන එක
විතරක්ම වෙයි දවසක
කියලා ... 

හීනයක් නම් මෙලහකට

හීනයක් වගෙයි තාමත්

අපි අපේ නොවන බව...

පෙම් බැඳුනු හිනාව

තාමත් නුඹෙයි

හිත මුමුණනවා අදටත්...

නැගිටපන් නින්දෙන්

බිඳුනු හද කෙලවරේ

එක් තැනක හෙමින්

කොඳුරයි ඕනවට එපාවට...

හීනයක් නම් මෙලහකට

අවදි කරවලා මම නුඹව...

අහලකටවත් නොඑන්නම...

හිත නැවතිලා

කම්මැලිකම ගාවම

කොඳුරන්නෙ

මේක නේද නිදහස...

රිදෙන්නෙ නෑ නේද

කලින් වගේ...

හිතට බර වැඩි

පාළු කාරණා

දැන් හිත

අහලකටවත්

නොඑන්නම

අගුළු දැම්මා

මං සදහටම..

ධනුවාගේ මිනි #13

සිදාදියෙ එහා කොන
නිතර මුණගැහුණු ඒ
අපෙ පාළු පටුමගේ
ගෙවු ඒ සොඳුරු දින
තවම හරි ලස්සනයි..
ඒ හෙලූ පෙම් සුසුම්
අදත් යලි හමුවෙලා
මේ විසල් අහස යට
මුමුණනවා ඇති එදා
දෙඩූ පෙම් රස වදන්..

ධනුවාගේ මිනි #11

හිමිදිරි අඳුරක
තනිවුනු හදකට,
සීතල හීනෙක...
දැවටීවත්..
මතකය විසිරුණු
නිල්වන් අහසක,
තරුවල එළියට ...
සඳ අමතක වෙනවා නම්...

ධනුවාගේ මිනි #7 - අමතකද දැන් නුඹට..

හිරු බසින ගොම්මනේ

ගංතෙරේ බංකුවක

ආදරේ පිරුණු හැටි

ගිගුම් දෙයි නිරතුරුව..

තුරුල් වී මා ළඟට

නොදොඩාම කිසිවක්

ඇස් වලින් හිත් වලට

කතාකල නිමේෂය

අමතකද දැන් නුඹට..

තව එකම එක වතාවක්

ආසයි ආදරේ කරන්න
තව එකම එක වතාවක්
අවසන් හුස්මට පෙර
ජීවිත කාලෙටම
අහිංසක හිතකට
තුරුල් කරගෙන
හද පතුලටම
රකින්නට හැමදාම

හමුවෙමු තවත් එකම වතාවක්..

මමත් නුඹත්..
තේරුම් ගත්..
දවසක හවසක..
හමුවෙමු තවත් එකම වතාවක්..
වෙන්වී යන්න අපි අපෙන්..
නොදොඩාම කිසිවක්..
හුවමාරු කරගෙන මතක..
බෙදාගත් අතීතයෙ..
හමුවෙන්න මතු ආත්මයක..
බැඳීමක ප්‍රේමණිය...

නමක් සොයමි තවම

අඳුරු සවසක ගුලිව
වැස්සෙ ගණ සීතලට
තුරුලේ මගෙ නතර වුණු
කුමරියේ නුඹ
අවතැන්ව තිබු
ඒ මගේ ජීවිතය...
පිහිද නුඹෙ ආදරෙන්
පිරවු සැටි සෙනෙහසින්
අරුමයකි මට තවම
නුඹේ ඔය සොඳුරු පෙම..
නොකර කොහොමැයි
ආදරය ඔය හිතට
දකින්නට නුඹෙ සිනහ
පතන්නට නුඹෙ සතුට
පතුලෙ සැඟවු
පෙම් මල් මිටක්
වෙර දරන පිබිදෙන්න
දඟ කරයි පතුලෙ හිත..

(අන්තර්ජාලයේ කතාවක් ඇසුරිනි)

ධනුවාගේ මිනි #1

ඇහේවිද වරක් හෝ
මගෙ හදේ නින්නාද
තවම නෑ ඇරඹුමක්
අතරමං වෙලා මම
අපේ ඒ මතකවල
ඔබ නැතුව ඔබ එක්ක

හදවතකි; හිස්තැනකි.

රිදෙනවා තාමත්

නුඹටම වෙන්වුනු

සියුම් තැන්

හද මඬල පුරාවට

මතක් වී පෙරදිනේ

අප එකට හිටි හැටි

පුදුමයි නුඹට

ඉන්න පුළුවන්කම

නොදැනෙනා සේ

පෙර මතක දිනපොත...

හිත පිරෙන්නම

නුඹ පමණක්ම

පැතූ මම අද

තැවෙමි ඇයි නුඹට මම

කලේ මෙතරම් ආදරය,

නුඹ කලේ ආදරය

ලඟ ඉන්න මොහොතට

දැනෙන ඒ හැඟීමට

පමණක්ම නම්

කාලයක් පුරාවට

පින්තුරය අන්තර්ජාලයෙනි.

සිතක මහිම

නොදනිමි මා මෙය 

සතුටක්ද දුකක්ද කියා 

නමුදු කල් ගෙවමි 

ජීවිතය මෙය නිසා 

කලක් තිබු බොහෝ දේ 

එකින් එක නැතිව යන 

මේ පුදුම ලෝකයේ 

දිවි ගෙවමි තවත් මම 

කරන්නට දෙයක් නැත 

ඇත්තේ මට සිතන්නට 

මෙයම වේ ජීවිතය 

සියල්ලන් පතන....

සරසවි බිම..

විහිළුවෙන් සිනහවෙන් 

ගෙවූ ඒ ජීවිතය

තවත් මට අයිති නැත 

මුවග සිනහවක් 

නැතිව හිත් ගල් ගැසුණු 

කියන දේ කරන්නට 

පමණක්ම වෙන් කෙරුණු 

මා වැනිම බොහො දෙනෙක් 

මේ බිමේ සිටිනු ඇත 

සතුටක්ද දුකක්ද කියා 

නොදැනුනද මා සිතට 

නිතිපතා පිය නගමි 

මගේ සරසවි බිමට

අද මෙලෙස හිඳින්නට 

සිදු වුවත් අප සැමට  

හීන මැව් බකට් එක 

ලැබෙන දින නොදනිතත් 

බලා සිටිමි ලැබෙන තුරු...