පුංචි කාලේ අපි

හීන එකතු කර 

පොදි බැඳන් හිත පුරා 

එක එක තාලේ 

පෙරුම් පිරුව

හිත හතර අතේ 

දුවපු ඇවිදපු   

ආදරණීය හුරතල් 

පුංචි කාලයක් 

තිබුනා මටත් ...

හවසට නිවාඩුවට 

වෙලේ දොලේ ඇලේ 

ඇවිදපු දුවපැනපු 

හති වැටෙනකන් 

ගෙදර නාපු 

අහස කතා කරන හැටි 

ඉපනැල්ලේ ඉඳන් 

අහන් හිටපු 

පුංචි කාලයක් 

තිබුනා මටත් ...

අද මේ වගේ 

හිර වෙලා 

ජීවිතය ඒකාකාරී 

වුනත් මම 

තවමත් එදා වගේම 

ආදරෙයි පණ වගේ 

හීන ගොඩක් 

ගෙනල්ලා දුන්නු 

ඒ පුංචි කාලෙට 

සිය දහස් වාරයක් ...

තවත් එක් නිමේෂයක..

තත්පර, මිනිත්තු 

පැය, දින වලින් ගැනී 

සති මාස ගෙවී යයි 

නොදැනීම හිතට 

ජීවිතය මැදින් 

නොකියාම හොරෙන්

තවත් එක් නිමේෂයක 

සිත අතරමංව 

හැරෙනු බෑ යලි 

යා යුතුය මග 

දිනන්නට ලොව 

ජීවිත කඩුල්ලෙන් 

පෙනෙන ලොව නොව 

ඇත සැඟව තව 

නොදුටු පැති අප 

ඇසට හසුවන මායිමේ නැති 

සොයා යා යුතුම අපි 

නමුදු කාලය හරස් වෙයි 

මට මෙන්ම නුඹටද 

වෙනසක් නොකරම
නුඹටවත් මටවත්  

සීමා කරයි ජීවිතය 

තව ටිකයි අවසනට
මේ ගෙවන නිමේෂය

සිතෙද්දීත් දුකයි 

තැවෙයි සිත වැලපෙමින් 

සිත යටින්
නිමාවන ඇසිල්ලේදී 

පෙන්වා ලෝකයට 

මුවේ රැඳී සිනා කැන්... 

බින්දු බින්දු වැහිපොද

බින්දු බින්දු වැහිපොද 

තෙමද්දී රළු පොලොව 

සිසිල ගුලිවුනු හිතද 

නොනැවතී මොහොතකට 

සිසිල දෝතින් අරන් 

හිනැහේවි තුටු සිතින් ..

සුවඳ දෙන මිහිකතට

පබඳෙනා ගීතයට

පිල් ගසන මොනරුන්ද 

තාල රැඟුමන් තබයි ..

මැදියමේ සඳ කැනින් 

සොඳුරු ඉවුරක 

වැතිර සැනහෙමි 

සතපමින් හද මතක පොත 

සිතුම් පටකදී මෙන්

තවරවයි දෑස මත ..

පිරිත 2015

දිග කොට මැන මැන 

කපපු ඉරපු ලී 

තට්ටු හතරක් උස්සන් 

නැගපු බැහැපු 

ලී වලට පණ දෙන්න 

ඇණ ගහපු ගලවපු 

තිර රෙදි ඇදපු 

සති දෙක තුන එක දිගට 

කැම්පස් එකට සෙට් වෙලා 

හීන දැකපු අපේ පිරිත ...

 උපරිමෙන් කරන්න  

නොකරපු දෙයක් 

නැතිතරන් කියලා හිතෙද්දි 

කරපු දේවල් රූප පෙළක් වගේ 

මැවෙනවා ඇස් ඉස්සහරහම..

අඩුපාඩු ගෙන්න කඩේ දුවපු

සල්ලි මදිපාඩු වහන්න 

පැය ගණන් පාරවල් වල 

පෑන් විකුනපු 

දවල්ට කන්න හවසට ගියපු 

කාලයක් තිබ්බා අපිටත් ...

හිතාගන්න බැරි තරම් 

සුපිරියට අපේ ඇස් ඉස්සරහම 

සිත්තම් වෙද්දී 

හිත නටපු හැටි මතකයි දැනුත් 

බවනේ තියන් රිජිෆෝම් කපපු 

කැටයම් නෙලපු සායම් ගාපු

හැමෝටම මග කියන තොරණ 

රජෙක් වගේ නැගිටිද්දී 

කැටයම් දිලිහෙද්දී 

සතුටුයි හදවතින්ම ..

මග දිගට ලයිට්වැල් 

දිලිහෙද්දී මැදියමට  

දැල්වුණු  පහන් වල

තෙල් නොහිඳුනාද මන්දා 

පිරිත අහවර වෙනකන්ම..

ඇස යොමන යොමන 

සිව් දෙසම  දිදුලන 

පාරාදීසයකි අද ..

අඩුපාඩු නොවෙන්නට

එකා මෙන් වෙහෙස උණු 

කාලයේ අවසනදි 

කඳුළු ඇස් තෙමනු ඇත 

අපිටත් නොදනිම..

පඩි පෙළ දිගට කැටයමට 

එළිය දෙන පහන් දැල්වුණු

සිරිය වඩවන්න  

නෙලුම් මල් පිපුණු 

පුන්කලස් දොරටු ළඟ ..

වලාකුළු බැමි ලඟින් 

කරඬුවේ මණ්ඩපයට ..

පිය නගද්දී හෙමිහිට 

තුන් දොහක් නිදි වරන් 

ගත්තු මහන්සිය 

මල්පල ගනිද්දී 

දිලිහෙමින් රැස් නැගුණු 

මණ්ඩපයයි 

අපේ හද නවාතැන ..

-UCSC අපි-

  

මවාපාන්නේ නැති අපි

දිලිසුනත් අව්වට හොඳට
පිත්තල නෑ වෙන්නේ රත්තරන්
හැබැයි පෙන්නේ පිටට
වගේමයි රත්තරන්
ඉතින් ඔහොම හිතන්
දිගටම යද්දී ...
තව මොනවා නොහිතෙයිද
මන්දා ඉතින් ....

කොලු කමට නිකමට වගේ
වැවුවට දිගට රැවුල කොන්ඩේ
අපිත් ඉගෙන ගන්න එවුන්
අනිත් උන් වගේම ...
වෙනස ...
ඔය කොන්ඩේ රැවුල
විතරයි අපිට නම් ....
පෙනුමෙන් මනින්න බැරි
මිනිස්සු හිටියේ ඉස්සරද ??
අද නැද්ද ??

ඔච්චරටම හණමිටි
පොදි බැඳන් කරේ ..
රස්තියාදුකාරයෝ උන්
කියලා කිව්වත් ...
ආතල් එකට රවුමක් දෙකක්
ඇවිද්දට සෙට් එක එක්ක ...
සද්දෙට සින්දුවක් කිව්වට
පොරවගන්නේ නැතුව
බැටළු හම් ....
මවාපාන්නේ නැති අපි
රැවුල කොන්ඩේ
වැවුවත් නැතත්
වෙනසක් නෑ බන් ....

ජය මුමුණන හිත්වල ...

අපි එක්වුන හැම තරගෙම ..
සිහනද..
හැම තැනකම ..
පතිරෙනා ...

නිරතුරුවම සිව්දෙස ...
තණතිලි වල ..
සිරි ලංකා නාමය...
රජවෙනා ...

ආවත් මුළු ලෝකෙම ..
එකවර ..
සිංහයෝ..
උන් පරදනා ...

ඇස් පිල්ලන් නොගසන ...
මොහොතට..
මුළු තරගෙම ..
උඩු යටිකුරු කරවනා ...

උන් නොසිතන මොහොතට ..
මුළු පිටියම ..
දෙවනත් වන ...
පන්දුව යොමුවනා ...

හැම පිටියක් ගානෙම
අප සිංහයෝ ...
දිනවන ..
ජයගොස පතිරෙනා ...

ඇසුවන් සිත් වෙව්ලන..
පිති හරඹය ...
වස්සානය ..
ගෙන එනා ...

ලේ කකියන හිත්වල..
පොපියන ..
සිහ ධජ ..
ලෙලදෙනා ...

එන එන හැම පන්දුව ...
වා තල..
දෙදරනා ...
ගිනි පුලිඟුව කරමින ...

අද එක්වෙමු හැමදෙන ...
දිනවන්නට ...
පින්බර ..
මව්බිම ...

කඳු හෙල් මේ හැමතැන ...
උන්මාදය...
රජවෙන ...
දිනයක් එළඹෙනා ...

ජය මුමුණන හිත්වල ...
කුසලානය ..
නිරතුරුවම ...
දිළිසෙනා ...

පින්තුරය අන්තර්ජාලයෙනි.

වෙන කොහෙද, කඩේ බන් ....

අඩි දෙක තුනක් 

උඩින් යන්නට 

හිතෙයි නම් උඹට 

පව් කියා සිතෙයි මට 

වරක් නොව සිය දහස් 

වතාවත් ඇසිල්ලෙන් ...

අහංකාරකම් නම් 

එමට ඇත සැමතැනම 

දවසක ඔය අහංකාරය 

නිලංකාරය වෙයි 

උඹටත් නොදැනීම ...

මනුස්සයෙක් දුටුවිට 

මාන්නය වදී නම් 

ඉහ මුදුනටම 

ටවුමේ නිසාද මන්දා 

මනුස්සකම දෙපාවල ...

දිනෙක අසරණ වුනොත් 

උදව් අසාපන් 

මතක් කර දිය හැකියි 

තිබුණු මාන්නය 

කඳුළු පනින්නට 

ඇස් දෙකෙන්ම ...

අනෙක් උන් උඹේ අතකොළුවක් 

කියා නම් සිතෙන්නේ 

කඩේ යන උනුත් පව් 

උඹත් පව් අපිට නම් 

පොලවේ පය ගහලා ඉන්න 

හින්දා අපි කවදත් ..

අපිට නම් හිතෙන්නේ 

එක දෙයක් ..

යන උන්ද පව් යවන උන්ද පව් 

වෙන කොහෙද, කඩේ බන් ....

පින්තුරය අන්තර්ජාලයෙනි.

ඒ අහස මට කොච්චර දුරද?

ගැනිය නොහැකි තරමට
විසිරුන තරු කැට යට
මම කොච්චර පොඩිද ?

දුරින් දිලෙමින් හිනහෙන
සිනාසෙමින් දිස්නෙට බැබලෙන
ඒ තරු යට
මම කොච්චර අදුරුද?

අල්ලන්න අත නැහැ දිගට
ආවත් මම ලෝකය අගට
පේනවද මාව ඔයාගේ ලොවට
දුරින් හිඳ මාව අඩවන
ඒ අහස මට කොච්චර දුරද?


නිපුන් තාරක සහෝගේ කවියට ගොයියාගේ පිළිතුර :

තරු ගනින තරමට
අනන්ත වූ අහස
නොතකමින් නුඹ
අතරමං කරයි සිත..

දුර වුවද තරුවට නුඹෙන්
යලි නොඑන බව නොදැනුනත්
මග බලන නුඹ සිටින බව
අඳුර පමණක් දනියි..

නොපිපුනද අත දුරක
හදවතින් නුඹේ ළඟ
රැඳෙනු ඇත නිරතුරුව
වැටෙන කඳුලට වඩා හද රැඳී
රිදුම සතුටකි සිතට..

ගලවා බලාපන් පාට කණ්නාඩිය

දුක හිතෙනවා බන් 

දකිද්දී දැන උගත් කියන උන් 

රඟපාද්දී අනිත් උන් තලාගෙන 

පව් බන් උඹලට දෙන හුස්ම පොදත් 

මහ පොලවට, ගහ කොළට 

පාට කණ්නාඩි වලින් 

ලෝකය බලන්නට වෙර දරන 

උඹලා දන්නේ නැති වේදනා

හදවත් වල ගැටෙද්දී 

උඹලා හැංගිලා වෙව්ලද්දී 

ළඟ රැඳුනු උන් අමතකව 

මොළ මෝරද්දී ඇඟට එන

ඔය පොෂ් ආතල් එකට 

උගත් කමට අනිත් හැමදේම 

යට බව හිතන උගත් බුද්ධිමතුන් 

අනෙකාගේ පොල් කෙන්ද 

හාර හාරා හොයද්දි 

පොල් පරාල හංගන්නට 

මහන්සි වෙයන් හනිකට 

මොකද උඹේ පාට කණ්ණාඩියේ 

පාට හේදුනු දවසට උඹත් 

ඔය උඹ කියන නුගතා වේවි 

උඹටත් නොදැනීම ....

දමා බලාපන් පාට කණ්නාඩිය

පෙනේවි උඹට හැමදේම ලස්සනට

හැබැයි එකම පාටින් 

මොකද උඹ හිතන්නේ 

හැම මගුලකටම උඹේ 

බුද්ධිමත් තර්කය ඔබන්නට නම් 

පාට කණ්නාඩිය ගැලවේවි 

උඹටත් නොදනිම ....

ගලවා බලාපන් උඹේ ඔය 

පාට අරුමෝසම් කණ්නාඩිය 

පෙනේවි උඹට නොපෙනුණු 

නොඇසුණු දේ ටිකෙන් ටික ..

නොදැන සිටියා නොවෙද

හිමිදිරියේ උණුහුමින් 

නැගෙන හිරු රැස් පොදින්

සවිය දුන් නමුදු නැගෙන්නට 

කාලයක් ගෙවුණු බව නොදැන 

සැනින් සවිමත් වුවෙක් ලෙස 

දිලෙන කල ගෙවත්තෙහි 

දුර සිටින හිරු නොවේ 

ළඟ රැඳුනු මුලයි 

සියලු බර පැන කලේ ... 

නිමේෂයකින් අමතකව 

ගිය විටෙක සියලු දෙය 

එය නොවේද පිරිහීම 

දන්න හඳුනන සැවොම 

දුර රැඳෙන අය මෙන්ම 

ළඟ රැඳෙන අයවලුන් 

වද නොවේ නම් මෙතරම් 

නුඹත් නැත අද දිලෙන්නට ...

කෙටි කලට වහල් වී 

සිටි නමුදු තුටු වෙමින් 

නොදැන සිටියා නොවෙද 

අවසනත් එයම බව ...