මවාපාන්නේ නැති අපි

දිලිසුනත් අව්වට හොඳට
පිත්තල නෑ වෙන්නේ රත්තරන්
හැබැයි පෙන්නේ පිටට
වගේමයි රත්තරන්
ඉතින් ඔහොම හිතන්
දිගටම යද්දී ...
තව මොනවා නොහිතෙයිද
මන්දා ඉතින් ....

කොලු කමට නිකමට වගේ
වැවුවට දිගට රැවුල කොන්ඩේ
අපිත් ඉගෙන ගන්න එවුන්
අනිත් උන් වගේම ...
වෙනස ...
ඔය කොන්ඩේ රැවුල
විතරයි අපිට නම් ....
පෙනුමෙන් මනින්න බැරි
මිනිස්සු හිටියේ ඉස්සරද ??
අද නැද්ද ??

ඔච්චරටම හණමිටි
පොදි බැඳන් කරේ ..
රස්තියාදුකාරයෝ උන්
කියලා කිව්වත් ...
ආතල් එකට රවුමක් දෙකක්
ඇවිද්දට සෙට් එක එක්ක ...
සද්දෙට සින්දුවක් කිව්වට
පොරවගන්නේ නැතුව
බැටළු හම් ....
මවාපාන්නේ නැති අපි
රැවුල කොන්ඩේ
වැවුවත් නැතත්
වෙනසක් නෑ බන් ....

ජය මුමුණන හිත්වල ...

අපි එක්වුන හැම තරගෙම ..
සිහනද..
හැම තැනකම ..
පතිරෙනා ...

නිරතුරුවම සිව්දෙස ...
තණතිලි වල ..
සිරි ලංකා නාමය...
රජවෙනා ...

ආවත් මුළු ලෝකෙම ..
එකවර ..
සිංහයෝ..
උන් පරදනා ...

ඇස් පිල්ලන් නොගසන ...
මොහොතට..
මුළු තරගෙම ..
උඩු යටිකුරු කරවනා ...

උන් නොසිතන මොහොතට ..
මුළු පිටියම ..
දෙවනත් වන ...
පන්දුව යොමුවනා ...

හැම පිටියක් ගානෙම
අප සිංහයෝ ...
දිනවන ..
ජයගොස පතිරෙනා ...

ඇසුවන් සිත් වෙව්ලන..
පිති හරඹය ...
වස්සානය ..
ගෙන එනා ...

ලේ කකියන හිත්වල..
පොපියන ..
සිහ ධජ ..
ලෙලදෙනා ...

එන එන හැම පන්දුව ...
වා තල..
දෙදරනා ...
ගිනි පුලිඟුව කරමින ...

අද එක්වෙමු හැමදෙන ...
දිනවන්නට ...
පින්බර ..
මව්බිම ...

කඳු හෙල් මේ හැමතැන ...
උන්මාදය...
රජවෙන ...
දිනයක් එළඹෙනා ...

ජය මුමුණන හිත්වල ...
කුසලානය ..
නිරතුරුවම ...
දිළිසෙනා ...

පින්තුරය අන්තර්ජාලයෙනි.

වෙන කොහෙද, කඩේ බන් ....

අඩි දෙක තුනක් 

උඩින් යන්නට 

හිතෙයි නම් උඹට 

පව් කියා සිතෙයි මට 

වරක් නොව සිය දහස් 

වතාවත් ඇසිල්ලෙන් ...

අහංකාරකම් නම් 

එමට ඇත සැමතැනම 

දවසක ඔය අහංකාරය 

නිලංකාරය වෙයි 

උඹටත් නොදැනීම ...

මනුස්සයෙක් දුටුවිට 

මාන්නය වදී නම් 

ඉහ මුදුනටම 

ටවුමේ නිසාද මන්දා 

මනුස්සකම දෙපාවල ...

දිනෙක අසරණ වුනොත් 

උදව් අසාපන් 

මතක් කර දිය හැකියි 

තිබුණු මාන්නය 

කඳුළු පනින්නට 

ඇස් දෙකෙන්ම ...

අනෙක් උන් උඹේ අතකොළුවක් 

කියා නම් සිතෙන්නේ 

කඩේ යන උනුත් පව් 

උඹත් පව් අපිට නම් 

පොලවේ පය ගහලා ඉන්න 

හින්දා අපි කවදත් ..

අපිට නම් හිතෙන්නේ 

එක දෙයක් ..

යන උන්ද පව් යවන උන්ද පව් 

වෙන කොහෙද, කඩේ බන් ....

පින්තුරය අන්තර්ජාලයෙනි.

ඒ අහස මට කොච්චර දුරද?

ගැනිය නොහැකි තරමට
විසිරුන තරු කැට යට
මම කොච්චර පොඩිද ?

දුරින් දිලෙමින් හිනහෙන
සිනාසෙමින් දිස්නෙට බැබලෙන
ඒ තරු යට
මම කොච්චර අදුරුද?

අල්ලන්න අත නැහැ දිගට
ආවත් මම ලෝකය අගට
පේනවද මාව ඔයාගේ ලොවට
දුරින් හිඳ මාව අඩවන
ඒ අහස මට කොච්චර දුරද?


නිපුන් තාරක සහෝගේ කවියට ගොයියාගේ පිළිතුර :

තරු ගනින තරමට
අනන්ත වූ අහස
නොතකමින් නුඹ
අතරමං කරයි සිත..

දුර වුවද තරුවට නුඹෙන්
යලි නොඑන බව නොදැනුනත්
මග බලන නුඹ සිටින බව
අඳුර පමණක් දනියි..

නොපිපුනද අත දුරක
හදවතින් නුඹේ ළඟ
රැඳෙනු ඇත නිරතුරුව
වැටෙන කඳුලට වඩා හද රැඳී
රිදුම සතුටකි සිතට..

ගලවා බලාපන් පාට කණ්නාඩිය

දුක හිතෙනවා බන් 

දකිද්දී දැන උගත් කියන උන් 

රඟපාද්දී අනිත් උන් තලාගෙන 

පව් බන් උඹලට දෙන හුස්ම පොදත් 

මහ පොලවට, ගහ කොළට 

පාට කණ්නාඩි වලින් 

ලෝකය බලන්නට වෙර දරන 

උඹලා දන්නේ නැති වේදනා

හදවත් වල ගැටෙද්දී 

උඹලා හැංගිලා වෙව්ලද්දී 

ළඟ රැඳුනු උන් අමතකව 

මොළ මෝරද්දී ඇඟට එන

ඔය පොෂ් ආතල් එකට 

උගත් කමට අනිත් හැමදේම 

යට බව හිතන උගත් බුද්ධිමතුන් 

අනෙකාගේ පොල් කෙන්ද 

හාර හාරා හොයද්දි 

පොල් පරාල හංගන්නට 

මහන්සි වෙයන් හනිකට 

මොකද උඹේ පාට කණ්ණාඩියේ 

පාට හේදුනු දවසට උඹත් 

ඔය උඹ කියන නුගතා වේවි 

උඹටත් නොදැනීම ....

දමා බලාපන් පාට කණ්නාඩිය

පෙනේවි උඹට හැමදේම ලස්සනට

හැබැයි එකම පාටින් 

මොකද උඹ හිතන්නේ 

හැම මගුලකටම උඹේ 

බුද්ධිමත් තර්කය ඔබන්නට නම් 

පාට කණ්නාඩිය ගැලවේවි 

උඹටත් නොදනිම ....

ගලවා බලාපන් උඹේ ඔය 

පාට අරුමෝසම් කණ්නාඩිය 

පෙනේවි උඹට නොපෙනුණු 

නොඇසුණු දේ ටිකෙන් ටික ..

නොදැන සිටියා නොවෙද

හිමිදිරියේ උණුහුමින් 

නැගෙන හිරු රැස් පොදින්

සවිය දුන් නමුදු නැගෙන්නට 

කාලයක් ගෙවුණු බව නොදැන 

සැනින් සවිමත් වුවෙක් ලෙස 

දිලෙන කල ගෙවත්තෙහි 

දුර සිටින හිරු නොවේ 

ළඟ රැඳුනු මුලයි 

සියලු බර පැන කලේ ... 

නිමේෂයකින් අමතකව 

ගිය විටෙක සියලු දෙය 

එය නොවේද පිරිහීම 

දන්න හඳුනන සැවොම 

දුර රැඳෙන අය මෙන්ම 

ළඟ රැඳෙන අයවලුන් 

වද නොවේ නම් මෙතරම් 

නුඹත් නැත අද දිලෙන්නට ...

කෙටි කලට වහල් වී 

සිටි නමුදු තුටු වෙමින් 

නොදැන සිටියා නොවෙද 

අවසනත් එයම බව ...

පිය නගමු දුරුත්තට ..

365 දිනකට

ජීවිතය අලුත් වන

තවත් දවසක්

එන්න වගේලු

හැබැයි හැමදාම වගේ

කරගත්තු, ලැබුණු

දෙයක් නැතිකොට

ඔය පරණ සිද්දිය

අලුතක් නොවේ මට

නොකර මග හැරුණු

වැඩ එකින් එක

අහුලමින් මම

පිය නගමි දුරුත්තට ..

31න් 1 ලබන

තවත් දවසකි මෙය

අමුතු පාටක් එහි

නැත මවන්නට

එකින්  එක හිත රැඳුනු

බලාපොරොත්තු

පොදි බැඳන් මම

පුරුදු කම්මැලි

සෙමින් ගමනෙම

පිය නගමි දුරුත්තට ..

කරන වාගේම

කරන්නට යන

සියලු දේවල්

සිතන විදියට

සිතන අයුරින්

ඉටුවන්න පතමින්ම

පිය නගමු දුරුත්තට ..

නිමාවී හමාරයි

පැලය එක වරෙක 

ගසක් වනු ඇතිද එය 

නැත ලොවේ දකින්නට 

කෙනෙක් අද ඉතිරිව

ව්‍යසනය අරුත් දෙන 

සියලු දේ හමාරය 

අවසනක නිමාවයි 

මේ රුඟුම් රඟන්නේ 

දැවී ගිය ලෝ තලේ 

සැණකෙළිය මවන්නේ 

පැවසුවද යලි යලිත් 

නැහැ ඇසුම දැනෙන්නේ 

නිමාවී හමාරයි 

අළුව ගොස් මිහිතලේ 

අහස් ගැබ ඉරිතැලී 

ගිනි පුලිඟු ඇදහැලී 

ලෝකයම අඳුරු වී 

හමාරයි නිමාවී 

නිලට රත මුහු වෙමින් 

වැටුණු ඒ පුලිඟු කැට 

දෙදරවයි ලෝ තලේ 

වරෙක නොව

වතාවක් සියදහස් 

මෙය නොවෙද පැවසුවේ 

ගන්න මේ හුස්ම පොද 

රකින්නේ සොබාදහමින්ම 

වේ...... 

 

පින්තූරය අන්තර්ජාලයෙනි.

සුර ලොවකි හදවතට

නතර වුන හිත ගාව
ගෙවන හැම නිමේෂය
සුර ලොවකි හදවතට
නොවෙන අමතක දිනෙක
පුරාවට මා දිවිය...

තරු අවදි වී හිඳින
වෙලාවට පමණක්ද
අරුත ඇති නිදහසක්
දැනෙන්නේ හදවතට
හැම විටම...

නුඹයි මගේ හදගැස්ම
නිතර මුණ නොගැසුණත්
සුළු දෙයක් නොවුවද
රැඳෙනු මැන හද ලඟම
නිරතුරුව...

දිනෙක මේ හැමදේම
අවසන්ව නුඹ ලඟට
එන්න හැකිවෙයි
යලිත් හද විඳගන්න
සදහටම...

දුකක් නැත හදවතට
එකතු වන බව
දැනෙන විට හැමවිටම
නමුදු එක දුකක් ඇත
රිදෙන මුළු හදවතම...

අනිකක් නොවෙයි එය
නුඹේ හිත ගැනයි දුක
නමුදු දුක් නොවනු මැන
දිනක් ඇත වෙන් කෙරුණු
එක් වන්න සදහටම..

(අන්තර්ජාලයේ කතාවක් ඇසුරිනි)

නිමක් නැති සයුරු තෙර...

නිමක් නැති සයුරු තෙර 

ඉම කොනක් නොමැති මුත් 

ගිලුණු රතු හිරු මඬල 

සිහි කරයි අවසනක් 

බැඳුනු යුවලක් පෙමින් 

කල් ගෙවයි සන්තොසින් 

සුළං රැලි සරුංගල් 

රඟයි සැණකෙළිය මෙන් 

අඳුර ඉඩ ඉල්ලමින් 

එළිය වෙත ඉඟි කරයි 

නොදී බැරි කලෙක මෙන් 

එළිය යයි මිහිතලෙන් 

අද ගියද හෙට දින යලිත් 

එන බවට දිවුරමින් 

යයි ගිලී දැන් හෙමි හෙමින් 

කෙරුණ ඒ පිළිසඳර 

සයුර පමණක් දනියි...